Selecciona una palabra y presiona la tecla d para obtener su definición.
Abajo

Cartas de inverno [Fragmento]




ArribaCapítulo 8

Doroña, 9 de abril


Xabier Louzao


Santiago de Compostela


Querido Xabier:

Acaban de dar as cinco da mañá. Cando leas estas liñas supoño que pensarás o mesmo ca min: que fago escribíndoche a estas horas, no canto de estar durmindo e descansando, como sería o normal? Pero é que non podo pasar nin un minuto máis sen contarche o que me acaba de ocorrer. Porque agora teño a certeza de que aquí está a pasar algo estraño, algo que xa me empeza a inquietar de verdade. Se non, xa me dirás ti se lle atopas lóxica ao que che vou relatar.

Na carta anterior xa che contaba o que me ocorría estes días co fax e co teléfono. Veña a recibir mensaxes anónimas de cada pouco, con sentido ou sen el, como ben viches na folla que che enviei. Ao primeiro só pasaba polo día, pero as mensaxes comezaron a chegarme tamén pola noite. Estaba farto de bromas, así que esta noite decidín desconectar todos os aparellos. E desconecteinos, estou ben seguro, fíxeno antes de me deitar. «A ver como se amaña agora o bromista para seguir molestando», pensei. Pero aínda non hai nin unha hora, cando estaba profundamente durmido, creo que pasaba xa das catro da mañá, soou o teléfono. Imposible, dirás ti; imposible, dixen eu. Porque estes aparellos non funcionan se non os conectas, a técnica aínda non avanzou tanto. Erguinme decontado, picado pola curiosidade, pensando que quizais todo tiña unha explicación sinxela: seguro que tivera a idea de desconectalo, pero finalmente esquecérame de facelo.

Mais cando cheguei ao estudio vin que o teléfono continuaba sen conexión e, non obstante, seguía soando. Descolgueino, cheo de estrañeza, e puiden escoitar outra vez os ruídos distantes e as voces inintelixibles. Só duraron uns segundos, porque pronto sentín o clic que sinalaba o final da comunicación. Cando xa colgaba, oprimido polo desconcerto, o ruído do fax indicoume que aínda non remataran as sorpresas. No fax apareceu unha nova folla, pero desta vez non viña co barullo de letras acostumado, coma a que che enviei onte. Desta vez tiña unha mensaxe ben clariña, unha mensaxe que se repetía ata a exasperación. Velaquí cha envío:

Mensaxe de fax

En canto lin aquilo erguín a vista, case dun xeito automático. Referiríase ao torreón? Subín as escaleiras atropeladamente, co corazón baténdome de xeito atolado na caixa do peito. Pero no torreón non había nada estraño, todo estaba como eu o deixara onte pola tarde. Fiquei parado, indeciso, tratando de adiviñar o sentido que poderían ter aquelas palabras. E, de súpeto, caín na conta. O faio! Creo que xa che dixen que a casa ten un faio, pero ata agora nunca subín a el, máis que nada por comodidade. Porque non resulta nada doado facelo, xa que hai que entrar por unha trapela situada no teito do corredor e cómpre unha escada para chegar a ela.

Por iso che estou escribindo a estas horas. Para contarche o que me acaba de ocorrer, pero tamén para facer tempo, mentres agardo a que chegue o día. Preguntaraste por que non subo agora, que é o que mo impide. Se queres que che diga a verdade, o único que mo impide é o medo. Porque empezo a ter medo, amigo Xabier. Medo, si; agora sei con certeza que nesta casa pasa algo estraño, que quizais haxa algo máis que supersticións e ignorancia detrás das historias das que nos temos rido tantas veces. Véñenme agora á memoria os relatos que escoitaba de neno, na casa da miña avoa, naquelas noites de inverno nas que nos xuntabamos todos ao redor da cociña de ferro, e non podo evitar un calafrío, quizais porque aínda gardo a lembranza do medo que me invadía cando os maiores me mandaban á cama e eu tiña que subir só as escaleiras que levaban ao sobrado, onde estaba o meu cuarto.

Pola fiestra xa entra a primeira claridade do amencer. Agardarei ata o mediodía para subir ao faio, cando o sol estea no alto e a súa luz todo semella máis tranquilizador, parece imposible ter medo. Como me gustaría que agora estiveses aquí! Por que non dás sinais de vida? Supoño que é porque andas nalgunha das túas moitas viaxes; chamo á túa casa e sempre me sae o maldito contestador automático.

Desta vez non me despido, porque penso seguirche escribindo máis tarde, contándoche os resultados da miña expedición ao faio, se é que finalmente hai algo que contar.

O reloxo sinala agora a unha e media; xa pasaron varias horas dende que che escribín o que vés de ler. E continúo facéndoo agora, despois de subir ao faio, completamente desilusionado polos resultados da miña exploración. E non porque non atopase nada de interese, axiña che conto o que alí había, senón porque agora creo que ou non entendín a mensaxe de onte á noite ou non se refería ao faio o «arriba, arriba» que figuraba nela.