Cantares gallegos

Rosalía de Castro

     [Nota preliminar: Edición digital a partir de Vigo, Impta. de J. Compañel, 1863, cotejada con la de Manuel Arroyo Stephens (Obras completas, Madrid, Fundación José Antonio Castro, 1993, t. I, pp. 483-641).]

A Fernán Caballero

     Señora:

     Por ser mujer y autora de unas novelas hacia las cuales siento la más profunda simpatía, dedico a usted este pequeño libro. Sirva él para demostrar a la autora de La Gaviota y de Clemencia el grande aprecio que le profeso, entre otras cosas, por haberse apartado algún tanto, en las cortas páginas en que se ocupó de Galicia, de las vulgares preocupaciones con que se pretende manchar mi país.

     Santiago, 17 de mayo de 1863.

Rosalía de Castro de Murguía          

Prólogo

     Grande atrevemento é, sin duda, pra un probe inxenio como o que me cadrou en sorte, dar á luz un libro cuias páxinas debían estar cheias de sol, de armonía e daquela naturafidade que, unida a unha fonda ternura, a un arrulo incesante de palabriñas mimosas e sentidas, forman a maior belleza dos nosos cantos populares. Á poesía gallega, toda música e vaguedade, toda queixas, sospiros e doces sonrisiñas, mormuxando unhas veces cos ventos misteriosos dos bosques, brilando outras co raio de sol que cai sereniño por enriba das auguas dun río farto e grave que corre baixo as ramas dos salgueiros en frol, compríalle para ser cantada un esprito subrime e cristaíño, si así o podemos decir; unha inspiración fecunda como a vexetación que hermosea esta nosa privilexiada terra; e, sobre todo, un sentimento delicado e penetrante, para dar a conocer tantas bellezas de pirmeiro orden, tanto fuxitivo raio de hermosura como se desprende de cada costume, de cada pensamento escapado a este pobo a quen moitos chaman estúpido e a quen quisais xuzguen insensibre, estrano á devina poesía. Mais naide ten menos que eu teño as grandes cualidades que son precisas pra levar a cabo obra tan difícile, anque naide tampouco se pudo achar animado dun máis bon deseo pra cantar as bellezas da nosa terra naquel dialecto soave e mimoso que queren facer bárbaro os que non saben que aventaxa ás demais linguas en dozura e armonía. Por esto, inda achándome débil en forzas e non habendo deprendido en máis escola que a dos nosos probes aldeáns, guiada solo por aqueles cantares, aquelas palabras cariñosas e aqueles xiros nunca olvidados que tan docemente resoaron nos meus oídos desde a cuna e que foran recollidos polo meu corazón como harencia propia, atrevínme a escribir estos cantares, esforzándome en dar a conocer como algunhas das nosas poéticas costumes inda conservan certa frescura patriarcal e primitiva, e como o noso dialecto doce e sonoro é tan apropósito como o pirmeiro para toda clase de versificación.

     As miñas forzas, é certo, quedaron moito máis abaixo do que alcanzaran os meus deseios, e por eso, comprendendo canto poidera facer nesto un gran poeta, dóiome inda máis da miña insuficenza. O Libro dos Cantares de don Antonio Trueba, que me inspirara e dera alento pra levar a cabo este traballo, pasa polo meu pensamento como un remorso, e casi asoman as bágoas ós meus ollos ó pensar como Galicia se levantaría hastra o lugar que lle corresponde si un poeta como Antón o dos Cantares fose o destinado pra dar a conocer as súas bellezas e as súas costumes. Mais a miña infeliz patria, tan desventurada nesto como en todo o máis, tense que contentar cunhas páxinas frías e insulsas, que apenas serían dinas de achegarse de lonxe ás portas do Parnaso como non fose polo nobre sentimento que as creou. ¡Que esto mesmo me sirva de disculpa pra os que xustamente quirtiquen as miñas faltas, pois penso que o que se esforza por desvanecer os errores que manchan e ofenden inxustamente á súa patria, é acreedore a algunha indulxencia!

     Cantos, bágoas, queixas, sospiros, seráns, romerías, paisaxes, devesas, pinares, soidades, ribeiras, costumes, todo aquelo, en fin, que pola súa forma e colorido é dino de ser cantado, todo o que tuvo un eco, unha voz, un runxido por leve que fose, con tal que chegase a conmoverme, todo esto me atrevín a cantar neste homilde libro pra desir unha vez siquera i anque sea torpemente, ós que sin razón nin conocemento algún nos desprezan, que a nosa terra é dina de alabanzas, e que a nosa lingua non é aquela que bastardean e champurran torpemente nas máis ilustradísimas provincias cunha risa de mofa que, a desir verdade (por máis que ésta sea dura), demostra a iñorancia máis crasa i a máis imperdoable inxusticia que pode facer unha provincia a outra provincia hirmán por probe que ésta sea. Mais he aquí que o máis triste nesta cuestión é a falsedade con que fóra de aquí pintan así ós fillos de Galicia como a Galicia mesma, a quen xeneralmente xuzgan o máis despreciable e feio de España, cando acaso sea o máis hermoso e dino de alabanza.

     Non quero ferir con esto a susceptibilidade de naide, anque, a decir verdade, ben poidera perdonárselle este pequeno desafogo a quen tan ferida foi de todos. Mais eu que atravesei repetidas veces aquelas soledades de Castilla que dan idea do deserto; eu que recorrín a feraz Estremadura e a estensa Mancha, donde o sol cai a promo alomeando monótonos campos donde o cor da palla seca presta un tono cansado ó paisaxe que rinde e entristece o esprito, sin unha herbiña que distraia a mirada que vai perderse nun ceo sin nubes, tan igual e tan cansado como a terra que crobe; eu que visitei os celebrados arredores de Alicante, donde os olivos co seu verde escuro, sembrados en fila e de raro en raro, parecen chorar de verse tan solitarios, e vin aquela famosa horta de Murcia, tan nomeada e tan alabada, e que, cansada e monótona como o resto daquel paíse, amostra a súa vexetación tal como paisaxes pintados nun cartón con árbores postos simétricamente e en carreiriños para divertisión dos nenos, eu non podo menos de indignarnie cando os fillos desas provincias que Dios favoreceu en fartura, pero non na belleza dos campos, búlranse desta Galicia competidora en clima e galanura cos países máis encantadores da terra, esta Galicia donde todo é espontáneo na natureza e en donde a man do home cede o seu posto á man de Dios.

     Lagos, cascadas, torrentes, veigas froridas, valles, montañas, ceos azues e serenos como os de Italia, horizontes nubrados e melancónicos anque sempre hermosos como os tan alabados da Suiza, ribeiras apacibres e sereniñas, cabos tempestuosos que aterran e adimiran pola súa xigantesca e xorda cólera.... mares imensos... ¿Que direi mais? Non hai pruma que poida enumerar tanto encanto reunido. A terra cuberta en tódalas estacións de herbiñas e de frores, os montes cheios de pinos, de robres e salgueiros, os lixeiros ventos que pasan, as fontes i os torrentes derramándose fervedores e cristaíños, vran e inverno, xa polos risoños campos xa en profundas e sombrisas hondanadas... Galicia é sempre un xardín donde se respiran aromas puros, frescura e poesía... E a pesar desto chega a tanto a fatuidade dos iñorantes, a tanto a indina preocupación que contra a nosa terra esiste, que inda os mesmos que poideron contemprar tanta hermosura (xa non falamos dos que se bulran de nós sin que xamais nos haian visto nin aínda de lonxe, que son os máis), inda os que penetraron en Galicia e gozaron das delicias que ofrece, atrevéronse a decir que Galicia era... ¡¡un cortello inmundo!!... ¡I estos eran quisais fillos... daquelas terras abrasadas de onde hastra os paxariños foxen!... ¿Que diremos a esto? Nada máis sinón que taes fatuidades respecto do noso país teñen algunha comparanza cas dos franceses ó falar das súas eternas vitorias ganadas ós españoles. España nunca, nunca os venceu; polo contrario, sempre saleu vencida, derrotada, homillada; e o máis triste desto é que «val» antre eles tan infame mentira, así como «val» pra a seca Castilla, pra a deserta Mancha e pra tódalas demais provincias de España -ningunha comparada en verdadeira belleza de paisaxe coa nosa- que Galicia é o rincón máis despreciable da terra. Ben din que todo neste mundo está compensado, e ven así a sofrir España dunha nación veciña que sempre a ofendeu, a misma inxusticia que ela, inda máis culpabre, comete cunha provincia homillada de quen nunca se acorda, como non sea pra homillala inda máis. Moito sinto as inxusticias con que nos favorecen os franceses, pro neste momento casi lles estou agradecida, pois que me proporcionan un medio de facerlle máis palpabre a España a inxusticia que ela á súa vez conosco comete.

     Foi este o móvil principal que me impeleu a pubricar este libro que, máis que nadie, conozo que necesita a indulxencia de todos. Sin gramática nin regras de ningunha clas, o lector topará moitas veces faltas de ortografía, xiros que disoarán os oídos dun purista; pro ó menos, e pra disculpar en algo estes defectos, puxen o maior coidado en reprodusir o verdadeiro esprito do noso pobo, e penso que o conseguín en algo... si ben dunha maneira débil e froxa. ¡Queira o ceo que outro máis afertunado que eu poida describir cos seus cores verdadeiros os cuadros encantadores que por aquí se atopan, inda no rincón máis escondido e olvidado, pra que así, ó menos en fama xa que non en proveito, gane e se vexa co respeto e adimiración merecidas esta infortunada Galicia!

- 1 -

	«Has de cantar,
	que che hei de dar zonchos;
	has de cantar,
	que che hei de dar moitos.
- I -
	«Has de cantar,
	meniña gaiteira,
	has de cantar,
	que me morro de pena.
	Canta, meniña,
	na veira da fonte;
	canta, dareiche
	boliños do pote.
	Canta, meniña,
	con brando compás,
	dareiche unha proia
	da pedra do lar.
	Papiñas con leite
	tamén che darei;
	sopiñas con viño,
	torrexas con mel.
	Patacas asadas
	con sal e vinagre,
	que saben a noces,
	¡que ricas que saben!
	¡Que feira, rapaza,
	si cantas faremos...!
	Festiña por fóra,
	festiña por dentro.
	Canta si queres,
	rapaza do demo;
	canta si queres,
	dareiche un mantelo.
	Canta si queres,
	na lengua que eu falo;
	dareiche un mantelo,
	dareiche un refaixo.
	Co son da gaitiña,
	co son da pandeira,
	che pido que cantes,
	rapaza morena.
	Co son da gaitiña,
	co son do tambor,
	che pido que cantes,
	meniña, por Dios.»
- II -
	Así mo pediron
	na veira do mar,
	ó pé das ondiñas
	que veñen e van.
	Así mo pediron
	na beira do río
	que corre antre as herbas
	do campo frorido.
	Cantaban os grilos,
	os galos cantaban,
	o vento antre as follas
	runxindo pasaba.
	Campaban os prados,
	manaban as fontes
	antre herbas e viñas,
	figueiras e robres.
	Tocaban as gaitas.
	Ó son das pandeiras,
	bailaban os mozos
	cas mozas modestas.
	¡Que cofias tan brancas!
	¡Que panos con freco!
	¡Que dengues de grana!
	¡Que sintas! ¡Que adresos!
	¡Que ricos mandiles!
	¡Que verdes refaixos!
	¡Que feitos xustillos
	de cor colorado!
	Tan vivos colores
	a vista trubaban;
	de velos tan váreos
	o sol se folgaba.
	De velos bulindo
	por montes e veigas,
	coidou que eran rosas
	garridas e frescas.
- III -
	Lugar máis hermoso
	non houbo na terra
	que aquel que eu miraba,
	que aquel que me dera.
	Lugar máis hermoso
	no mundo n'hachara
	que aquel de Galicia,
	¡Galicia encantada!
	Galicia frorida,
	cal ela ningunha,
	de froles cuberta,
	cuberta de espumas,
	de espumas que o mare
	con perlas gomita,
	de froles que nacen
	ó pé das fontiñas.
	De valles tan fondos,
	tan verdes, tan frescos,
	que as penas se calman
	nomáis que con velos;
	que os ánxeles neles
	dormidos se quedan,
	xa en forma de pombas,
	xa en forma de niebras.
- IV -
	Cantarte hei, Galicia,
	teus dulces cantares,
	que así mo pediron
	na veira do mare.
	Cantarte hei, Galicia,
	na lengua gallega,
	consolo dos males,
	alivio das penas.
	Mimosa, soave,
	sentida, queixosa;
	encanta si ríe,
	conmove si chora.
	Cal ela, ningunha
	tan doce que cante
	soidades amargas,
	sospiros amantes,
	misterios da tarde,
	murmuxos da noite:
	Cantarte hei, Galicia,
	na beira das fontes.
	Que así mo pediron,
	que así mo mandaron,
	que cante e que cante
	na lengua que eu falo.
	Que así mo mandaron,
	que así mo dixeron...
	Xa canto, meniñas.
	Coidá que comenzo.
	Con dulce alegría,
	con brando compás,
	ó pé das ondiñas
	que veñen e van.
	Dios santo premita
	que aquestes cantares
	de alivio vos sirvan
	nos vosos pesares;
	de amabre consolo,
	de soave contento,
	cal fartan de dichas
	compridos deseios.
	De noite, de día,
	na aurora, na sera,
	oirésme cantando
	por montes e veigas.
	Quen queira me chame,
	quen queira me obriga:
	Cantar, cantareille
	de noite e de día,
	por darlle contento,
	por darlle consolo,
	trocando en sonrisas
	queixiñas e choros.
	Buscaime, rapazas,
	velliñas, mociños,
	buscaime antre os robres,
	buscaime antre os millos,
	nas portas dos ricos,
	nas portas dos probes,
	que aquestes cantares
	a todos responden.
	A todos, que á Virxen
	axuda pedín,
	porque vos console
	no voso sufrir,
	nos vosos tormentos,
	nos vosos pesares.
	Coidá que comenso...
	Meniñas, ¡Dios diante!

- 2 -

	Nasín cando as prantas nasen,
	no mes das froles nasín,
	nunha alborada mainiña,
	nunha alborada de abril.
	Por eso me chaman Rosa,
	mais a do triste sorrir,
	con espiñas para todos,
	sin ningunha para ti.
	Desque te quixen, ingrato,
	todo acabou para min,
	que eras ti para min todo,
	miña groria e meu vivir.
	¿De que, pois, te queixas, Mauro?
	¿De que, pois, te queixas, di,
	cando sabes que morrera
	por te contemplar felís?
	Duro cravo me encravaches
	con ese teu maldesir,
	con ese teu pedir tolo
	que non sei que quer de min,
	pois dinche canto dar puden
	avariciosa de ti.
	O meu corasón che mando
	cunha chave para o abrir,
	nin eu teño máis que darche,
	nin ti máis que me pedir

- 3 -

	-Dios bendiga todo, nena;
	rapaza, Dios che bendiga,
	xa que te dou tan grasiosa,
	xa que te dou tan feitiña,
	que anque andiven moitas terras,
	que anque andiven moitas vilas,
	coma ti non vin ningunha
	tan redonda e tan bonita.
	¡Ben haia quen te pariu!
	¡Ben haia, amén, quen te cría!
	-Dios vos garde, miña vella,
	gárdevos Santa Mariña,
	que abofé sos falangueira,
	falangueira e ben cumprida.
	-Meniña, por ben falada
	ningunha se perdería:
	Cóllense antre os paxariños
	aqueles que mellor trían;
	morre afogado antre as pallas
	o pitiño que non chía.
	-Pois si vós foras pitiño,
	dígovos, mina velliña,
	que dese mal non morreras,
	que chiar ben chiarías.
	-¡Ai! ¡Que, si non, de min fora,
	miña filla, miña filla!
	Sin agarimo no mundo
	desde que nasín orfiña,
	de porta en porta pedindo
	tiven que pasar a vida.
	E cando a vida se pasa
	cal vida de pelegrina,
	que busca pelegrinando
	o pan de tódolos días,
	de cote en lares alleos,
	de cote en estrañas vilas,
	hai que deprender estonces
	por non morrer, coitadiña,
	ó pé dun valo tumbada
	e de todos esquencida,
	o chío dos paxariños,
	o recramo das pombiñas,
	o ben falar que comprase,
	a homildá mansa que obriga.
	-¡Moito sabés, miña vella,
	moito de sabiduría!
	¡Quen poidera correr mundo
	por ser como vós sabida!
	Que anque traballos se pasen
	aló polas lonxes vilas,
	tamén ¡que cousas se saben!,
	tamén ¡que cousas se miran!
	-Máis val que n'as mires nunca,
	que estonces te perderías:
	¡O que ó sol mirar precura
	logo quedará sin vista!
	-Dirés verdá, miña vella,
	mais craras as vosas niñas
	emprestouvos hastra agora
	groriosa Santa Lucía.
	-Moita devozón lle teño,
	¡miña santiña bendita!,
	mais non sempre as niñas craras
	son proba de craras vistas.
	Moitas en vin como a augua
	que corre antre as penas frías
	gorgorexando de paso,
	sereniña, sereniña,
	que ante tiniebras pousaban,
	que ante tiniebras vivían,
	nas tiniebras dos pecados
	que son as máis escondidas.
	-Si de pecados falades,
	é pan que onde queira espiga,
	en tódalas partes crese,
	en todas partes se cría;
	mais uns son cor de veneno,
	outros de sangre runxida,
	outros, como a noite negros,
	medran cas lurpias dañinas
	que os paren entre ouro e seda,
	arrolados pola envidia,
	mantidos pola luxuria,
	mimados pola cobiza.
	-«Quen ben está, ben estea.»
	Déixate estar, miña filla,
	nin precures correr mundo,
	nin tampouco lonxes vilas,
	que o mundo dá malos pagos
	a quen lle dá prendas finas,
	e nas vilas mal fixeras
	que aquí facer non farías,
	que anque ese pan balorento
	en todas partes espiga,
	nunhas apoucado crese,
	noutras medra que adimira.
	-Falás como un abogado,
	e calquera pensaría
	que deprendestes nos libros
	tan váreas palabrerías,
	todiñas tan ben faladas,
	todiñas tan entendidas;
	e tal medo me puñeches
	que xa de aquí non saíra
	sin levar santos-escritos
	e medalliñas benditas
	nun lado do meu xustillo,
	xunto dunha negra figa,
	que me librasen das meigas
	e máis das lurpias dañinas.
	-Que te libren de ti mesma,
	pídelle a Dios, rapariga,
	que somos nós para nós
	as lurpias máis enemigas.
	Mais xa vén a noite vindo
	co seu manto de estreliñas;
	xa recolleron o gando
	que pastaba na cortiña;
	xa lonxe as campanas tocan,
	tocan as Ave-Marías;
	cada conexo ó seu tobo,
	lixeiro, lixeiro tira,
	que é mal compañeiro a noite
	si a compañeiro se obriga.
	Mais, ¡ai!, que eu non teño tobo
	nin burata conocida,
	nin tellado que me cruba
	dos ventos da noite fría.
	¡Que vida a dos probes, nena!
	¡Que vida! ¡Que amarga vida!
	Mais Noso Señor foi probe,
	¡que esto de alivio nos sirva!
	-Amén, miña vella, amén;
	mais, polas almas benditas,
	hoxe dormirés nun leito
	feito de palliña triga,
	xunta do lar que vos quente
	ca borralliña encendida,
	e comerés un caldiño
	con patacas e nabizas.
	-¡Bendito sea Dios, bendito!
	¡Bendita a Virxe María
	que con tanto ben me acode
	por unha man compasiva!
	O Señor che dé fortuna
	con moitos anos de vida;
	¡vólvanseche as tellas de ouro,
	as pedras de prata fina,
	e cada gran seu diamante
	che se volva cada día!
	I agora, miña rapaza,
	porque un pouco te adivirtas
	bailando cas compañeiras
	que garulan na cociña,
	heiche de contar historias,
	heiche de cantar copriñas,
	heiche de tocar as cunchas,
	miña carrapucheiriña.

- 4 -

	-Cantan os galos pra o día;
	érguete, meu bená e vaite.
	-¿Como me hei de ir, queridiña;
	como me hei de ir e deixarte?
	-Deses teus olliños negros
	como doas relumbrantes,
	hastra as nosas maus unidas
	as bágoas ardentes caen.
	¿Como me hei de ir si te quero?
	¿Como me hei de ir e deixarte,
	si ca lengua me desbotas
	e co corazón me atraes?
	Nun corruncho do ten leito
	cariñosa me abrigaches;
	co teu manso caloriño
	os fríos pés me quentastes;
	e de aquí xuritos miramos
	por antre o verde ramaxe
	cal iba correndo a lúa
	por enriba dos pinares.
	¿Como queres que te deixe?
	¿Como que de ti me aparte,
	si máis que a mel eres dulce
	e máis que as froles soave?
	-Meiguiño, meiguiño meigo,
	meigo que me namoraste,
	vaite de onda min, meiguiño,
	antes que o sol se levante.
	-Aínda dorme, queridiña,
	antre as ondiñas do mare,
	dorme por que me acariñes
	e por que amante me chames,
	que solo onda ti, meniña,
	podo contento folgare.
	-Xa cantan os paxariños,
	érguete, meu ben, que é tarde.
	-Deixa que canten, Marica;
	Marica, deixa que canten...
	Si ti sintes que me vaia,
	eu relouco por quedarme.
	-Conmigo, meu queridiño,
	mitá da noite pasaches.
	-Mais en tanto ti dormías,
	contenteime con mirarte,
	que así, sorrindo entre soños,
	coidaba que eras un ánxel,
	e non con tanta pureza
	ó pé dun ánxel velase.
	-Así te quero, meu ben,
	como un santo dos altares;
	mais fuxe..., que o sol dourado
	por riba dos montes saie.
	-Irei, mais dáme un biquiño
	antes que de ti me aparte,
	que eses labiños de rosa
	inda non sei como saben.
	-Con mil amores cho dera,
	mais teño que confesarme,
	e moita vergonza fora
	ter un pecado tan grande.
	-Pois confésate, Marica,
	que cando casar nos casen,
	non che han de valer, meniña,
	nin confesores nin frades.
	¡Adios, cariña de rosa!
	-¡Raparigo, Dios te garde!

- 5 -

	Miña Santiña,
	miña Santasa,
	miña cariña
	de calabasa.
	Hei de emprestarvos
	os meus pendentes,
	hei de emprestarvos
	o meu collar;
	hei de emprestarcho,
	cara bonita,
	si me deprendes
	a puntear.
	-Costureiriña
	comprimenteira,
	sacha no campo,
	malla na eira,
	lava no río,
	vai apañar
	toxinos secos
	antre o pinar.
	Así a meniña
	traballadora
	os punteados
	deprende ora.
	-Miña Santiña,
	mal me quixere
	quen me aconsella
	que tal fixere.
	Mans de señora,
	mans fidalgueiras
	teñen todiñas
	as costureiras;
	boca de reina,
	corpo de dama,
	cómprelle a seda,
	foxen da lama.
	-¡Ai, rapaciña!
	Ti te-lo teo:
	¡Seda as que dormen
	antre o centeo!
	¡Fuxir da lama
	quen naceu nela!
	Dios cho perdone,
	probre Manuela.
	Lama con honra
	non mancha nada,
	nin seda limpa
	honra emporcada.
	-Santa, Santasa,
	non sos comprida,
	decindo cousas
	que fan ferida.
	Falaime solo
	das muiñeiras,
	daquelas voltas
	revirandeiras,
	daqueles puntos
	que fan agora,
	de afora adentro,
	de adentro afora.
	-Costureiriña
	do carballal,
	colle unha agulla,
	colle un dedal;
	cose os buratos
	dese ten cós,
	que andar rachada
	non manda Dios.
	Cose, meniña,
	tantos furados
	i ora non penses
	nos punteados.
	-Miña Santasa,
	miña Santiña,
	nin teño agulla,
	nin teño liña,
	nin dedal teño,
	que aló na feira
	rouboumo un majo
	da faltriqueira,
	decindo: «As perdas
	dos descoidados
	fan o lotiño
	dos apañados.»
	-¡Costureiriña
	que a majos trata!
	Alma de cobre,
	collar de prata,
	mocidá rindo,
	vellez chorando...
	Anda, meniña,
	coida do gando.
	Coida das herbas
	de teu herbal:
	terás agulla,
	terás dedal.
	-Deixade as herbas,
	que o que eu quería
	era ir cal todas
	á romería.
	¡I alí con aire
	dar cada volta!
	Os ollos baixos,
	a perna solta.
	Pés lixeiriños,
	corpo direito;
	¡pero, Santiña...,
	non lle dou xeito!
	Non vos metades
	pedricadora;
	bailadoriña
	facéme agora.
	Vós dende arriba
	andá correndo;
	facede os puntos,
	i eu adeprendo.
	Andá que peno
	polos penares...
	Mirá que o pido
	chorando a mares.
	-¡Ai da meniña!
	¡Ai da que chora!
	¡Ai, porque quere
	ser bailadora!
	Que cando durma
	no camposanto,
	os enemigos
	faránlle espanto,
	bailando enriba
	das herbas mudas,
	ó son da negra
	gaita de Xudas.
	I aquel corpiño
	que noutros días
	tanto truara
	nas romerías,
	ó son dos ventos
	máis desatados
	rolará logo
	cos condenados.
	Costureiriña,
	n'hei de ser, n'hei,
	quen che deprenda
	tan mala lei.
	-¡Ai, que Santasa!
	¡Ai, que Santona!
	Ollos de meiga,
	cara de mona,
	pór n'hei de pórche
	os meus pendentes,
	pór n'hei de pórche
	o meu collar,
	xa que non queres,
	xa que non sabes
	adeprenderme
	a puntear.

- 6 -

	Nosa Señora da Barca
	ten o tellado de pedra;
	ben o pudera ter de ouro,
	miña Virxe, si quixera.
- I -
	¡Canta xente..., canta xente
	por campiñas e por veigas!
	¡Canta polo mar abaixo
	ven camiño da ribeira!
	¡Que lanchas tan ben portadas
	con aparellos de festa!
	¡Que botes tan feituquiños
	con tan feituquiñas velas!
	Todos cargadiños veñen
	de xentiña forasteira,
	e de rapazas bonitas
	cura de tódalas penas.
	¡Cantos dengues encarnados!
	¡Cantas sintas amarelas!
	¡Cantas cofias pranchadiñas
	dende lonxe relumbrean,
	cal si fosen neve pura,
	cal froles da primaveira!
	¡Canta maxesa nos homes!
	¡Canta brancura nas nenas!
	I eles semellan gallardos
	pinos que os montes ourean,
	i elas cogolliños novos
	co orballo da mañán fresca.
	As de Muros, tan finiñas,
	que un coidara que se creban,
	c'aquelas caras de virxe,
	c'aqueles ollos de almendra,
	c'aqueles cabelos longos
	xuntados en longas trenzas,
	c'aqueles cores rousados
	cal si a aurora llos puñera,
	pois así son de soaves
	como a aurora que comenza;
	descendentes das airosas
	fillas da pagana Grecia,
	elas de negro se visten,
	delgadiñas e lixeiras,
	refaixo e mantelo negro,
	zapato e media de seda,
	negra chaqueta de raso,
	mantilla da mesma peza,
	con terciopelo adornado,
	canto enriba de si levan;
	fillas de reinas parecen,
	griegas estatuas semellan
	si a un raio de sol poniente
	repousadas se contempran;
	ricos panos de Manila,
	brancos e cor de sireixa,
	crúzanse sobre o seu seio
	con pudorosa modestia,
	e por antre eles relosen,
	como brillantes estrelas,
	aderesos e collares
	de diamantes e de pelras,
	pendentes de filigrana
	e pecluiguiñas de cera.
	As de Camariñas visten
	cal rapaciñas gaiteiras,
	saias de vivos colores
	polo pescozo da perna,
	lucindo o negro zapato
	enriba de branca media;
	chambras feitas de mil raias
	azuladas e vermellas,
	con guarniciós que lles caen
	sobre a rumbosa cadeira.
	Para tocar o pandeiro
	non hai coma tales nenas,
	que son as camariñanas,
	feitas de sal e canela.
	As de Cé, ¡Virxe do Carme!,
	¡que cariñas tan ben feitas!
	Cando están coloradiñas
	no ruxe-ruxe da festa,
	cada mirar dos seus ollos
	fire como cen saetas.
	Nin hai mans tan ben cortadas,
	tan branquiñas e pequenas
	como as que amostran finxindo
	que non queren que llas vexan.
	Son as de Laxe unhas mozas...
	¡Vaia unhas mozas aquelas!
	Solo con velas de lonxe
	quítaselles a monteira,
	porque son vivas de xenio
	anque son rapazas netas.
	Bailadoras... n'hai ningunhas
	que con elas se entrometan,
	pois por bailar, bailarían
	no cribo dunha peneira;
	mais, en tocando a que recen,
	en rezar son as pirmeiras...
	Dan ó mundo o que é do mundo,
	dan á igrexa o que é da igrexa.
	As de Noia ben se axuntan
	cas graciosas rianxeiras,
	polos redondos peíños,
	polas cabeleiras crechas,
	polos morenos lunares
	e polas agudas lenguas,
	que abofé que en todo pican
	como si fosen pementa.
	Veñen dempois, recatadas,
	anque un pouquiño soberbias
	por aquelo que elas saben
	de antigüedade e nobresa
	(pois por acó todos somos
	tal coma Dios nos fixera),
	as meniñas ben compostas
	dunha vila quisquilleira,
	que, por onde van, parece
	que van dicindo «¡Canela!
	¿Prantamos ou non prantamos
	a cantas hai nesta terra?»
	Mais si prantan ou non prantan
	non son en quen o dixera,
	que fora pouca cordura,
	que fora farta llanesa.
	Baste desir que xuntiñas
	todas na porta da igrexa
	máis bonitas parecían
	que un ramiño de asucenas,
	máis frescas que unha leituga,
	máis sabrosiñas que fresas.
	Xa que fosen de Rianxo,
	que fosen de Redondela,
	de Camariñas ou Laxe,
	de Laxe ou de Pontareas,
	todas eran tan bonitas,
	todas tan bonitas eran,
	que o de máis duras entrañas
	dera as entrañas por elas...
	Por eso se derretían,
	cal si foran de manteiga,
	diante delas os rapaces,
	os rapaciños da festa,
	os mariñeiros do mare
	que donde á Virxe viñeran,
	porque a Virxen os salvara
	de naufragar na tormenta.
	Mais si salvaron no mare,
	non se salvarán na terra:
	mariñeiros, mariñeiros,
	que aquí tamén hai tormentas
	que afogan corasonciños
	sin que lle vallan ofertas,
	que oie a Virxe ós que se afogan
	do mar antre as ondas feras,
	mais non oie ós namorados
	que de afogarse se alegran.
- II -
	Ramo de froles parece
	Muxía a das altas penas
	con tanta rosa espallada
	naquela branca ribeira,
	con tanto caraveliño
	que relose antre as areas,
	con tanta xente que corre,
	que corre e se sarandea
	ó son das gaitas que tocan
	e das bombas que reventan,
	uns que venden limoada,
	outros augua que refresca,
	aqueles dulce resolio
	con rosquilliñas de almendra;
	os de máis alá sandías
	con sabrosas sirigüelas,
	mentras tanto que algún cego
	ó son de alegre pandeira,
	toca un carto de guitarra
	para que bailen as nenas.
	¡Bendita a Virxe da Barca,
	bendita por sempre sea!
	¡Miña Virxe milagrosa,
	en quen tantos se recrean!
	Todos van por visitala,
	todos alí van por vela
	na súa barca dourada,
	na súa barca pequena,
	donde están dous anxeliños,
	dous anxeliños que reman.
	Alí chegou milagrosa
	nunha embarcazón de pedra.
	Alí, porque Dios o quixo,
	sempre adoradores teña.
	A pedra, bala que bala,
	sírvelle de centinela,
	e mentras dormen os homes,
	ela adorazón lle presta
	con aquel son campanudo
	que escoitar lonxe se deixa
	e a quen o mar con bramidos
	humildosos lle contesta.
	Cando as campanas repican
	e a música retumbea,
	cal nun ceo, polas naves
	da recollidiña igrexa;
	cando os foguetes estalan
	nos aires, e voces frescas
	polo espazo cas gaitiñas
	e cos tambores se mescran,
	estonces a pedra bala,
	tan alegre e tan contenta
	que anque un cento de presoas
	brinca e salta enriba dela,
	coma si fóse mociña,
	máis que unha pruma lixeira,
	alegre como unhas pascuas
	salta e rebrinca con elas.
	Choven estonces presentes,
	choven estonces ofertas,
	que lle traen os romeiros
	en feitiñas carabelas,
	diante da Virxe bendita,
	ós pés da sagrada Reina,
	e por eso alí lle cantan
	cando se despiden dela:
	«Nosa Señora da Barca
	ten o tellado de pedra;
	ben o pudera ter de ouro,
	miña Virxe, si quixera».

- 7 -

	Fun un domingo,
	fun pola tarde,
	co sol que baixa
	tras dos pinares,
	cas nubes brancas
	sombra dos ánxeles,
	cas palomiñas
	que as alas baten,
	con un batido
	manso e suave,
	atravesando
	vagos celaxes,
	mundos extraños
	que en raios parten
	ricos tesouros
	de ouro e diamante.
	Pasín os montes,
	montes e valles,
	pasín llanuras
	e soledades;
	pasín os regos,
	pasín os mares,
	con pés enxoitos
	e sin cansarme.
	Colleume a noite,
	noite brillante,
	cunha luniña
	feitas de xaspes,
	e fun con ela
	camiño adiante,
	cas estreliñas
	para guiarme,
	que aquel camiño
	solo elas saben.
	Dempois a aurora
	co seu sembrante
	feito de rosas
	veu a alumbrarme,
	e vin estonces,
	antre o ramaxe
	de olmos e pinos,
	acobexarse
	branca casiña
	con palomare,
	donde as pombiñas
	entran e saien.
	Nela se escoitan
	doces cantares,
	nela garulan
	mozos galantes
	cas rapaciñas
	de outros lugares.
	Todo é contento,
	todo é folgare,
	mentras a pedra
	bate que bate,
	mole que mole,
	dálle que dálle,
	con lindo gusto
	faille compases.
	Non hai sitiño
	que máis me agrade
	que aquel muíño
	dos castañares,
	donde hai meniñas,
	donde hai rapaces,
	que ricamente
	saben loitare;
	donde rechinan
	hasta cansarse
	mozos e vellos,
	nenos e grandes,
	e anque non queren
	que aló me baixe,
	sin que o soupera
	na casa naide,
	fun ó muíño
	do meu compadre;
	fun polo vento,
	vin polo aire.

- 8 -

	Un repoludo gaiteiro
	de pano sedán vestido,
	como un príncipe cumprido,
	cariñoso e falangueiro,
	antre os mozos o pirmeiro
	e nas siudades sin par,
	tiña costume en cantar
	aló pola mañanciña:
	Con esta miña gaitiña
	ás nenas hei de engañar
	Sempre pola vila entraba
	con aquel de señorío,
	sempre con poxante brío
	co tambor se acompasaba;
	e si na gaita sopraba,
	era tan doce soprar,
	que ben fixera en cantar
	aló pola mañanciña:
	Con esta miña gaitiña
	ás nenas hei de engañar.
	Todas por el reloucaban,
	todas por el se morrían,
	si o tiñan cerca, sorrían,
	si o tiñan lonxe, choraban.
	¡Mal pecado! Non coidaban
	que c'aquel seu frolear
	tiña costume en cantar
	aló pola mañanciña:
	Con esta miña gaitiña
	ás nenas hei de engañar.
	Camiño da romería,
	debaixo dunha figueira,
	¡canta meniña solteira
	«Quérote», lle repetía!...
	I el ca gaita respondía
	por a todas emboucar,
	pois ben fixera en cantar
	aló pola mañanciña:
	Con esta miña gaitiña
	ás nenas hei de engañar
	Elas louquiñas bailaban
	e por xunta del corrían,
	cegas..., cegas, que non vían
	as espiñas que as cercaban;
	probes palomas, buscaban
	a luz que as iba queimar,
	pois que el soupera cantar
	aló pola mañanciña:
	Ó son da miña gaitiña
	ás nenas hei de engañar.
	¡Nas festas, canto contento!
	¡Canta risa nas fiadas!
	Todas, todas, namoradas,
	déranlle o seu pensamento;
	i el que de amores sedento
	quixo a todas engañar,
	cando as veu dimpois chorar
	cantaba nas mañanciñas:
	Non sean elas toliñas
	non veñan ó meu tocar

- 9 -

	Díxome nantronte o cura
	que é pecado...
	Mais aquel de tal fondura
	¿como o facer desbotado?
	Dálle que dálle ó argadelo,
	noite e día,
	e pensa e pensa naquelo,
	porfía que te porfía...
	Sempre malla que te malla,
	enchendo a cunca,
	porque o que o diancre traballa
	din que acaba tarde ou nunca.
	Canto máis digo: ¡arrenegado!
	¡Demo fora.!,
	máis o demo endemoncrado,
	me atenta dempois i agora.
	Máis ansias teño, máis sinto,
	¡rematada!,
	que non me queira Jacinto,
	nin solteira, nin casada.
	Porque deste ou de outro modo,
	a verdá digo,
	quixera atentalo e todo,
	como me atenta o enemigo.
	¡Que é pecado... miña almiña!
	Mais que sea;
	¿cal non vai, si é rapaciña,
	buscando o que ben desea?
	Nin podo atopar feitura
	nin asento,
	que me está dando amargura
	sempre este mal pensamento.
	Din que parés lagarteiro
	desprumado;
	si é verdad, ¡meu lagarteiro
	tenme o corazón prendado!
	«Cara de pote fendido»
	ten de alcume;
	mellor que descolorido,
	quéroo tostado do lume.
	Si elas cal eu te miraran,
	meu amore,
	nin toliña me chamaran,
	nin ti me fixeras dore.
	Vino unha mañán de orballo,
	á mañecida,
	durmindo ó pé dun carballo,
	enriba da herba mollida.
	Arrimeime paseniño
	á súa beira,
	e sospiraba mainiño
	como brisa mareeira.
	E tiña a boca antraberta,
	como un neno
	que mirando ó ceu desperta
	deitadiño antre o centeno.
	I as guedellas enrisadas
	lle caían,
	cal ovellas en manadas,
	sobre as froliñas que abrían.
	¡Meu Dios! ¡Quen froliña fora
	das daquelas!...
	¡Quen as herbas que en tal hora
	o tiñan pretiño delas!
	¡Quen xiada, quen orballo
	que o mollou!
	¡Quen aquel mesmo carballo
	que cas ponlas o abrigou!
	Mentras que así o contempraba
	rebuleu,
	e pensei que me afogaba
	o corazonciño meu.
	Bate que bate, batía
	sin parar,
	mais eu tembrando decía:
	«Agora lle hei de falar.»
	E volveu a rebulir
	moi paseniño,
	¡ai!, e botei a fuxir,
	lixeira polo camiño.
	Dempois, chora que te chora,
	avergonzada,
	dixen: «Si el non me namora,
	non lle direi nunca nada.»
	E non me namora, non,
	¡maldizoado!,
	mentras o meu corazón
	quérelle anque sea pecado.
	E vai tras de outras mociñas
	tan contento,
	i eu, con unhas cadiñas,
	prendíno ó meu pensamento.
	E que queira que non queira,
	está comigo,
	i á postre i á derradeira,
	con el me atenta o enemigo.
	¡Sempre malla que te malla
	enchendo a cunca!
	I é que o que o demo traballa,
	acabará tarde ou nunca.
	Por eso, anque o cura dixo
	que é pecado,
	mal que tanto mal me fixo
	nunca o darei desbotado.

- 10 -

	«Quíxente tanto, meniña,
	tívenche tan grande amor,
	que para min eras lúa,
	branca aurora e craro sol;
	augua limpa en fresca fonte,
	rosa do xardín de Dios,
	alentiño do meu peito,
	vida do meu corazón».
	Así che falín un día
	camiñiño de San Lois,
	todo oprimido de angustia,
	todo ardente de pasión,
	mentras que ti me escoitabas
	depinicando unha frol,
	porque eu non vise os teus ollos
	que refrexaban traiciós.
	Dempois que si me dixeches,
	en proba de teu amor
	décheme un caraveliño
	que gardín no corazón.
	¡Negro caravel maldito,
	que me fireu de dolor!
	Mais a pasar polo río,
	¡o caravel afondou!...
	Tan bo camiño ti leves
	como o caravel levou.

- 11 -

	Campanas de Bastabales,
	cando vos oio tocar,
	mórrome de soidades.
- I -
	Cando vos oio tocar,
	campaniñas, campaniñas,
	sin querer torno a chorar.
	Cando de lonxe vos oio,
	penso que por min chamades,
	e das entrañas me doio.
	Dóiome de dor ferida,
	que antes tiña vida enteira,
	i hoxe teño media vida.
	Solo media me deixaron
	os que de aló me trouxeron,
	os que de aló me roubaron.
	Non me roubaran, traidores,
	¡ai!, uns amores toliños,
	¡ai!, uns toliños amores.
	Que os amores xa fuxiron,
	as soidades viñeron...
	de pena me consumiron.
- II -
	Aló pola mañanciña
	subo enriba dos outeiros,
	lixeiriña, lixeiriña.
	Como unha craba lixeira,
	para oír das campaniñas
	a batalada pirmeira.
	A pirmeira da alborada
	que me traen os airiños
	por me ver máis consolada.
	Por me ver menos chorosa,
	nas súas alas ma traen
	rebuldeira e queixumbrosa.
	Queixumbrosa e retembrando
	por antre a verde espesura,
	por antre o verde arborado.
	E pola verde pradeira,
	por riba da veiga llana,
	rebuldeira e rebuldeira.
- III -
	Paseniño, paseniño,
	vou pola tarde calada,
	de Bastabales camiño.
	Camiño do meu contento;
	i en tanto o sol non se esconde,
	nunha pedriña me sento.
	E sentada estou mirando
	como a lúa vai saíndo,
	como o sol se vai deitando.
	Cal se deita, cal se esconde,
	mentras tanto corre a lúa
	sin saberse para donde.
	Para donde vai tan soia,
	sin que aos tristes que a miramos
	nin nos fale, nin nos oia.
	Que si oíra e nos falara,
	moitas cousas lle dixera,
	moitas cousas lle contara.
- IV -
	Cada estrela, o seu diamante;
	cada nube, branca pruma;
	triste a lúa marcha diante.
	Diante marcha crarexando
	veigas, prados, montes, ríos,
	donde o día vai faltando.
	Falta o día, e noite escura
	baixa, baixa pouco a pouco,
	por montañas de verdura.
	De verdura e de follaxe,
	salpicada de fontiñas
	baixo a sombra do ramaxe.
	Do ramaxe donde cantan
	paxariños piadores
	que ca aurora se levantan.
	Que ca noite se adormecen
	para que canten os grilos
	que cas sombras aparecen.
- V -
	Corre o vento, o río pasa;
	corren nubes, nubes corren
	camiño da miña casa.
	Miña casa, meu abrigo:
	vanse todos, eu me quedo
	sin compaña, nin amigo.
	Eu me quedo contemprando
	as laradas das casiñas
	por quen vivo suspirando.
	. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
	Ven a noite..., morre o día,
	as campanas tocan lonxe
	o tocar da Ave María.
	Elas tocan pra que rece;
	eu non rezo, que os saloucos,
	afogándome parece
	que por min tén que rezar.
	Campanas de Bastabales,
	cando vos oio tocar,
	mórrome de soidades.

- 12 -

- I -
	Vinte unha crara noite,
	noitiña de San Xoán,
	poñendo as frescas herbas
	na fonte a serenar.
	E tan bonita estabas
	cal rosa no rosal
	que de orballiño fresco
	toda cuberta está.
	Por eso, namorado,
	con manso suspirar
	os meus amantes brazos
	boteiche polo van,
	e ti con dulces ollos
	e máis dulce falar,
	meiguiña, me emboucastes
	en prácido solás.
	As estrelliñas todas
	que aló no espazo están,
	sorrindo nos miraban
	con soave craridá.
	E foron, ¡ai!, testigos
	daquel teu suspirar
	que ó meu correspondía
	con amoriño igual.
	Pero dempois con outros
	máis majos e galáns
	(mais non que máis te queiran,
	que haber, non haberá),
	tamén, tamén, meniña,
	soupeches praticar
	á sombra dos salgueiros,
	cabo do romeiral.
	Por eso eu che cantaba
	en triste soledá,
	cando, ¡ai de min!, te vía
	con eles parolar:
	«Coida, miña meniña,
	das práticas que dás,
	que donde moitos cospen,
	lama fan».
- II -
	¡Que triste ora te vexo!...
	¡Que triste, nena, estás!...
	Os teus frescos colores,
	¿donde, meniña, van?
	O teu mirar sereno,
	o teu doce cantar,
	¿donde, meniña, donde,
	coitada, toparás?
	Xa non te vin, meniña,
	na noite de San Xoán,
	poñendo as frescas herbas
	na fonte a serenar.
	Xa non te vin fresquiña
	cal rosa no rosal,
	que muchadiña estabas
	de tanto saloucar.
	Ora, de dor ferida,
	buscando a honriña vas,
	a honriña que perdeches,
	mais ¿quen cha volverá?
	Eu ben, miña meniña,
	ben cha quixera dar,
	que aquel que ben te quixo
	doise de verte mal.
	Mais anque dir, eu diga,
	que limpa, nena, estás,
	respóndenme sorrindo
	por se de min bulrar:
	«Ben sabes, Farruquiño,
	Farruco do Pombal,
	que donde moitos cospen,
	lama fan».

- 13 -

	San Antonio bendito,
	dádeme un home,
	anque me mate,
	anque me esfole.
	Meu santo San Antonio
	daime un homiño,
	anque o tamaño teña
	dun gran de millo.
	Daimo, meu santo,
	anque os pés teña coxos,
	mancos os brazos.
	Unha muller sin home...
	¡santo bendito!,
	e corpiño sin alma,
	festa sin trigo,
	pau viradoiro,
	que onda queira que vaia
	troncho que troncho.
	Mais en tendo un homiño,
	¡Virxe do Carme!,
	non hai mundo que chegue
	para un folgarse;
	que, zambo ou trenco,
	sempre é bo ter un home
	para un remedio.
	Eu sei dun que cobiza
	causa miralo,
	lanzaliño de corpo,
	roxo e encarnado;
	carniñas de manteiga,
	e palabras tan doces
	cal mentireiras.
	Por el peno de día,
	de noite peno,
	pensando nos seus ollos
	color de ceo;
	mais el, xa doito,
	de amoriños entende,
	de casar pouco.
	Facé, meu San Antonio,
	que onda min veña
	para casar conmigo,
	nena solteira;
	que levo en dote
	unha culler de ferro,
	catro de boxe,
	un hirmanciño novo
	que xa ten dentes,
	unha vaquiña vella
	que non dá leite...
	¡Ai, meu santiño!
	Facé que tal suceda,
	cal volo pido.
	San Antonio bendito,
	dádeme un home,
	anque me mate,
	anque me esfole.
	Que, zambo ou trenco,
	sempre é bo ter un home
	para un remedio.

Cantares gallegos      Rosalía de Castro

Marco legal