|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Fidel
Fita
El buen religioso, ú hombre bueno, se dice obispo en la misma leyenda, abreviada por Gil de Zamora278. Item episcopus quidam, qui
beatam mariam summa reverencia et devotione habebat, quamdam ecclesiam beate
marie in nocte
Quos versus totus alius choros virginum resumendo percantat; predicteque bine cantatrices binos qui sequuntur280 versus subsequute sunt:
Sicque virum dei cum tali processione usque ad ecclesiam perduxerunt, duabus semper incipientibus, et ceteris respondentibus. La fuente, de que brotaron así la cantiga de Alfonso el Sabio como la leyenda de su docto y piadoso amigo Gil de Zamora, es probablemente la Crónica282 de Helinando, monje de Montfroid, que alcanza hasta el año 1204. Más cercana á la verdad histórica, desdobla el suceso ocurrido al santo arzobispo de Cantorbery283. Circuire solebat idem sanctus post vigilias loca sancta, uno tantum comite comitatus. Quod dum faceret, audivit in ecclesia beatae Mariae, quae est juxta ecclesiam in qua sanctus Augustinus284 quiescit, alta voce cantari Gaudent in coelis animae sanctorum, antiphonam totam. Appropinquans autem ostio, et introspiciens per rimas, vidit totam ecclesiam immenso lumine plenam, et cuneum candidatorum ipsam antiphonam laetis canentem vocibus. Alio tempore praefatam Virginis ecclesiam simili
causa petebat;
Quos versus choros virginum resumendo cantabat. Postea praedictae puellae binos versus, qui sequuntur, cantabant:
Sicque donec vir Dei in oratorium perductus est, virginum chorus primos, et virgines binae binos, sicut se habent in praefato Sedulii carmine cantaverunt. En la segunda mitad del siglo XI había escrito, no sin elegancia, esta leyenda Osberto en su Vida de San Dunstán285; y pocos años después de haber fallecido el santo arzobispo († 988) su primer biógrafo B[ritfert?] sacerdote anglo-sajón286 redactó la que me place reproducir aquí textual, para tomar el hilo de la narración en su propio encabezamiento. Huic igitur, dum in propria Praesulatus sui civitate commanebat,
sanctae consuetudinis inter cetera sublimitaturn studia fuit, ut in secretis
noctium temporibus sancta loca, propter multimodam populorum ad se venientium
inhaesionem, vel etiam aliorum multorum occupationem, sancta semper psalmodia
decantando lustraret. Et venit, hac lege religionis innexus, ad almi Patris
Agustini aediculam, nocturnis, ut dixi, temporibus oraturus; et dum se sacris
inibi suppleret orationibus, processit ad orientalem Dei Puerperae
ecclesiam287,
tantumdem precaturus. Cumque ad hanc
propinquando psallendoque venisset, forte ex
El biógrafo toca en otro lugar y narra de muy distinta manera288 la primera parte del himno, á la que se refiere la cuarta estrofa de la Cantiga. En esta biografía contemporánea de San Dunstán halla también su explicación y primer origen289 la Cantiga XXIII, que se intitula: Esta e como Santa María acrecentóu o vynnno no tonel, por amor da bona dona de Bretanna. La noble matrona, de regia estirpe, es la viuda Santa Elfleda; el rey, en cuyo obsequio se obró el milagro, es Ethelstán290 ó Aldestán, el que hizo traducir la Biblia en lengua sajona; y la escena finalmente pasó en Glastonbury (Somerset), de cuya célebre abadía era monje á la sazón y abad San Dunstán, antes de ser elevado en el año 958 á las cátedras episcopales de Worcester y de Londres, y el año siguiente á la metropolitana de Cantorbery. Fidel Fita.
www.cervantesvirtual.com
> Hemeroteca
> Boletín de la Real Academia de la Historia [Publicaciones periódicas]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||