«Et addo omnibus, quod primi non recipientes possunt excusari a peccato ignorantiae probabilis, qua legem probabiliter ignoraverunt, per resolutionem primae quaestionis» (ibid.).
Según la cita de Concina, Theología christiana dogmatico-moralis, t. VI, lib. I de jure nat. ac gent., diss. 2 de legibus, Cap, 5, § 11; Roma, 1750, pág, 252.
In D. Benedicti regulam commentarius, etc., por Juan Caramuel Lobkowitz, Brujas, 1640, disputatio V, § 48.-Cita a Navarro, Manuel Sa, Miranda, Valentia, Fillucio, Becano y otros-. También alega en su apoyo, como antes Valentia, a San Pablo: «Contraria opinio (dice) videtur dissonare D. Paulo, qui II ad Corinth. 13 asserit Deum dediste hominibus auctoritatem in aedificationem, non in destructionem. Videretur autem Superior destruere charitatem, et torquere potius puam, gubernare subditus, qui obligaret invitos.»
Ob. cit., t. VI, de jure naturae ac gectium, lib. 1, diss. de legibus, cap. 5, quaest. 4; ed. de 1750, Pág. 252.
«Haec doctrina seditiosa est, et perturbat, immo destruit principatum, et regimen quodlibet. Ad quid valet Principis potestas, nisi cogere subditos possit, et in ordinem suis legibus redigere. Major in populo quam in Principe potestas foret, si respuere Principum leges populus jure posset.» (Ibid, § 10.)
En este punto añade: «Non enim expedit ita homines per potestatem humanam gubernari, ut renitentes atque invici adigantur lege ad aliquid faciendum, quod alioqui neque lege naturali neque divina tenentur praestare, ut supponimus»; y recordando el texto antes citado de San Pablo, añade: «In aedificationem autem non exerceretur, si per eam lex aliquia inutilis conderetur et periculosa». (Commentariorum theologicarum tomus secundus; disput. VII, quaest. V de lege humana, punct, IV-V; Lugdini, 1609 col. 804-805.)
«Secundo probatur id a Gratiano ea ratione, quod potest lex humana abrogari per contrariam consuetudinem communitatis pendet. Quo pertinet illud Ulpiani, ff. de legibus, lege 32: Leges, inquit, nulla alia de causa nos tenent, quam quod judicio populi receptae sunt» (ob. cit., col. 804). -Todavía invoca, con Gratiano y otros juristas, en apoyo de su tesis, un texto de San Agustín de vera Religione, cap. 31, en cuya conformidad las leyes adquieren fuerza de tales «cum fuerint non modo institutae, sed etiam firmatae», entendiendo esta confirmación «apprabatione communitatis».
Universae theologias moralis... problemata, lib. V, cap. 3, §§ 20 y 23; Lyon, 1652, t. I, pág. 147-148.
Ob. cit., lib V, cap. 14, probl. 13; ed. cit., t. I, pág. 160. cf. probl. 14, pág. 161.
«Unde licet fortasse fuerit consensus populi necessarius ad condemdam legem, quando aliqua ex parte regimen republicae fuit democcratium,... Imo si formaliter et proprie loquamur, post legem absolute constitutam ad habentem supremam potestatem, nunquam fuit nova acceptatio necessaria, sed in sola democratia contigebat, ut idem esset condens et acceptans legem, et ideo simul fiebant» (Tractatus de legibus ac Deo legislatore, lib. III, capítulo 19, § 4.)
Con igual criterio resuelve la cuestión de si el consentimiento del príncipe es necesario para la validez de la costumbre; allí donde la soberanía resida en el pueblo, no hace falta un consentimiento especial distinto del acto de elaborar o crear la costumbre. (Ob. cit., lib. VII, cap. 13, § 1.)